इतके अवलंबुन राहुन चालेल कसे?

■

इतके अवलंबुन राहुन चालेल कसे?
सगळे इतरांवर टाकुन चालेल कसे?

कोण जवळचा आहे ते नंतर पाहू
गरजू जो, त्याला टाळुन चालेल कसे?

पूर्ण दिवाळे निघण्याची ही वेळ अता
अक्कल रस्त्यावर टाकुन चालेल कसे?

मालक असशिल... पण तसदी घे, ऊठ जरा
गल्ल्यावर फतकल मांडुन चालेल कसे?

डोक्याचे टक्कल झाकुन राहील म्हणुन
कंबरेचे लंगुट सोडुन चालेल कसे?

दुसऱ्यांचे करता करता मेलास गड्या
मित्रा, घरच्यांना विसरुन चालेल कसे?

कडु काळाची वेळ सभोती टपलेली
कळते तर, गाफिल राहुन चालेल कसे?

राजेश्वर शेळके, नाशिक
9423542224

जरा अंधारल्यावर भोवती घोटाळतो मृत्यू

■जरा अंधारल्यावर भोवती घोटाळतो मृत्यू

जरा अंधारल्यावर भोवती घोटाळतो मृत्यू
फिरवतो हात मायेने, जणू गोंजारतो मृत्यू

जगूही देत नाही अन् मरूही देत नाही बघ
असा कुठल्या प्रकाराने मला सांभाळतो मृत्यू

कुणाच्या ऐन आनंदात पडते मीठ मृत्यूचे...
सुखाचे ताट खेचुन दुःख त्याला वाढतो मृत्यू

जगाला त्रासलेला जीव जेव्हा यायचे म्हणतो
उचलणे त्यास मुद्दामून वेडा टाळतो मृत्यू!

अताशा खातरीचा राहिला नाही दवाखाना
तिथे म्हणतात, गणवेशात फेऱ्या मारतो मृत्यू

जगाला वाटते केली असावी आत्महत्या पण
खरेतर खून झाल्याची कहाणी सांगतो मृत्यू!

बुवा, बाबा,नवस अंगार,साधू, संत अन् योगी
अशा प्रत्येक मध्यस्थास जागा दावतो मृत्यू

कळो प्रत्येक प्राण्याला जिवाचे मूल्य, यासाठी
घडीभर मार्ग श्वासाचा अचानक रोखतो मृत्यू!

जगायाची प्रबळ इच्छा यमाशी झुंजते तेव्हा
लढाई जिंकणाऱ्याला... सलामी ठोकतो मृत्यू!

राजेश्वर शेळके, नाशिक
9423542224

दिखावा लागतो मित्रा दिखाव्याची गरज आहे

■

दिखावा लागतो मित्रा दिखाव्याची गरज आहे
जगाला फक्त एखाद्या बहाण्याची गरज आहे

विजा घेऊन येणाऱ्या पिढ्यांनो थांबवा जथ्थे
इथे विझल्या पलित्यांना निखाऱ्याची गरज आहे

जरासे खट्ट झाले की जमाया लागते गर्दी
रिकामे लोक हे यांना तमाशाची गरज आहे!

तुझे रडणे, तुझी ओरड, तुझा कर्कश्य हा टाहो
तरी न्यायासनाला बस, पुराव्याची गरज आहे

घटस्फोटास दोघांनी दिला होकार आहे, पण
मुलांना नेमकी,आई नि बापाची गरज आहे!

सुखाच्या वळचणीला पोसला, त्याला कुठे कळते?
खरे जगणे कळाया खास दुःखाची गरज आहे!

-राजेश्वर शेळके
नाशिक
94235 42224

हो, माझ्यातील बाप हरवला आहे

■

हो माझ्यातिल बाप हरवला आहे
मी पोराचा हात सोडला आहे

नियतीच्या दारात फाटली झोळी
अन दैवाने घास टाकला आहे

जगणे कसले...ही लंगड्याची शर्यत
अन मी खोटा पाय बसवला आहे!

या चंद्रांनो रात्र जागती ठेवू
सूर्याने अंधार पसरला आहे

फडफड केली पिंजऱ्यात पंखांनी
आकाशाने श्वास रोखला आहे!

रडण्याचा मज एक फायदा झाला
मी हसण्याचा मार्ग शोधला आहे

मेल्यावरही जीव जायचा नाही
मी शब्दांतुन श्वास ओतला आहे!

-राजेश्वर शेळके, नाशिक
9423542224

होता हाईल तेवढं आपण स्वतःच समजदार व्हायचं..

■

होता होईल तेवढं

मन थोडं मोठं करून 

थोडं उदार व्हायचं 

होता हाईल तेवढं आपण 

स्वतःच समजदार व्हायचं..

भांड्याला भांडं लागून 

घरात आवाज होतोच ना?

रांगतं मूल चालू लागल्यावर 

त्याचाही तोल जातोच ना?

मोठ्यांचही तसंच असतं,

त्यांनाही सांभाळून घ्यायचं..

मोठ्यांमध्येही लपलेलं असतं 

एक लहान मूल 

तेही कधी पांघरून घेतं

खोडकरपणाची झूल

त्यालाही कधी मोकळेपणाने 

मस्त रडू द्यायचं...

अधूनमधून येतच असतं

एखादं वादळ भेटायला 

एखादा अश्रू पुरेसा असतो 

माणसाचा धीर सुटायला 

संयमाचं तीर्थ थोडं 

हळूच मस्तकावर घ्यायचं...

कष्टाविनाच सगळं मिळावं 

असं होतं का कधी?

मोगरासुद्धा ऊन सोसतो

फुलून येण्याआधी!

प्रयत्नांच्या रोपट्याला 

ठरवून पाणी द्यायचं...

अहंकाराचा वारा लागून

बहकू शकतो माणूस 

थोडा इकडे थोडा तिकडे

 सरकू शकतो माणूस 

येतच कधीतरी भान माणसाला

पुन्हा माणसांत यायचं...

होता होईल तेवढ आपण 

स्वतःच समजदार व्हायचं...

राजेश्वर उर्फ राज शेळके, 

नाशिक

9423542224

बूट आणि टाय

■

बूट आणि टाय

शाळेमधी आले बघ
बूट आणि टाय
मला बी आनशीन का
बाजारातून माय
ऐकलं का तू माझं
सांगतो मी काय
माझ्या बोलण्याकडं
ध्यान तुझं नाय।। शाळेमधी

लाल लाल टाय मी
गळ्यामधी बांधिन
काळे काळे बूट माझ्या
पायामधी घालीन
त्याच्याशिवाय शाळेत मी
जायाचो नाय।। मला बी..

पुस्तकं बी फाटलेली
दिली मला आणून
नवी वही बनवली
जूनी रद्दी फाडून
दप्तराची पिशवी बी
फाटकीच् हाय ।। मला बी..

का वं माय झाले तुझे
डोळे अशे वले
गरिबीनी आपल्या का
रडाया लावले
रडू नको माय तुला
मागणार मी नाय
नको बूट नको टाय
आणू नको काय

हाय तसा माय मी
शाळेला जाईन
शाळा शिकून एका दिवशी
सायेब व्हईन
सायबाला कसा दिसल
*कोट आणि टाय*
रडु नको माय
तुला मागणार मी नाय
रडू नको माय तुला...
....
मागणार मी नाय

       ©राजेश्वर शेळके
            नाशिक

rajshelkesir@gmail.com
#9423542224.

पुण्यवानाला इथे मिळतात ना लेकी

■

लेकी

पुण्यवानाला इथे मिळतात ना लेकी

थेट स्वर्गातून अवतरतात ना लेकी

प्रेम त्यांना पाहिजे दुसरे नको काही

लेक भाग्याची म्हणा हसतात ना लेकी

खूप त्या करतात दंगा नाचगाणेही

पण घराची शिस्त ही जपतात ना लेकी

राग एखाद्या क्षणी येतोच बापाला

जाउ द्या बाबा पुन्हा म्हणतात ना लेकी

मागताना चार पैसे शिक्षणासाठी

चेहरा हसरा किती करतात ना लेकी

कोण देते ही समज या दोन डोळ्यांना

मायबापा पाहुनी शिकतात ना लेकी

त्या नसू दे या घराला काय मग किंमत

झोपडीचे देवघर करतात ना लेकी

झोपताना दृष्ट काढा रोज लेकींची

लाख नजरांशी किती लढतात ना लेकी

त्या नटाया लागल्यावर आरसा म्हणतो

अप्सरेसम देखण्या दिसतात ना लेकी

लग्न ठरताना सुना होकार देताना

हाय केवळ बाहुल्या ठरतात ना लेकी

बोल लेकाचा जिव्हारी लागतो जेव्हा

पापण्यांच्या भोवती जमतात ना लेकी

जीव लावा, खूप बोला, प्रेम द्या त्यांना

दो दिसांच्या पाहुण्या असतात ना लेकी!!

-राज शेळके, नाशिक

9523542224