Monday, November 21, 2022

लक्षण


भले नव्हे हे बुरेपणाचे लक्षण आहे
चिडचिड होणे पराभवाचे लक्षण आहे!

जीव लावला ज्यांनी त्यांना शिडी समजणे
तुझ्या मनाच्या खुजेपणाचे लक्षण आहे!

इतकी तंद्री, इतक्या खस्ता, इतक्या धडका...
वेड नव्हे तर अन्य कशाचे लक्षण आहे?

बरेच अंतर निघून आलो आता आपण
अता थांबणे खुळेपणाचे लक्षण आहे!

अपुल्यापुरती दुनिया झाली ज्याची त्याची
आणि म्हणे की नव्या युगाचे लक्षण आहे!

वेळ लागु द्या, पण देण्याची दानत ठेवा
जाणिव असणे जितेपणाचे लक्षण आहे!

हजार वेळा हरून सुद्धा पुन्हा तयारी?
हे योद्धयाच्या पराक्रमाचे लक्षण आहे!

-राजेश्वर पांडुरंग शेळके, नाशिक
9423542224

Thursday, November 17, 2022

बशीकपाची कहाणी


जगातील प्रत्येक कपबशीला समर्पित...

▪️बशीकपाची कहाणी▪️

बशी कपाचे भांडण झाले, निमित्त नव्हते काही
शब्दाने मग शब्द वाढला, कारण नसतानाही...

कपास आला राग म्हणाला, सवय तुझी तू सोड!
तोंड कुठेही उचकटण्याची, कशी अमंगळ खोड ?

बशीही म्हणाली फणकाऱ्याने, तुला विचारतं कोण?
गप रे! मेल्या एकाच घावात, करीन तुकडे दोन!

चिनीमातीचा संसार आपला, दोघंही जाऊ फुटून
कप विचारी बशीला, मग माती आणशील कुठून?

बशी म्हणाली, आता नाहीतरी तडाच गेलाय मला
मी जाईनच, परंतु जाईन घेऊन तुला सोबतीला...

तेव्हापासून कप बिचारा, बशीसमोर नमलेला
नशीब फुटकं! दुसरं काय ? उभा चिरा दुभंगलेला!

बशीही आठवे इतर बशांना, सुखात असतील बिचाऱ्या
म्हणे कसा माझ्याच नशिबी, असला बावळट नाऱ्या!

बशीघरातील बशी, बशीला कशीबशी समजावी
सांभाळ कपाला, प्रत्येक गोष्ट का मीच तुला सांगावी ?

बशी म्हणे मग बघच आता, कशी जिरवते याची
दररोज चाले बशी कपाची,  खडखड 'बा' चा 'बा' ची !

अशी लांबली बशी, जाहला कपही उजाड सुना
कोनाड्यामध्ये पडून आठवे, भूतकाळातल्या खुणा!

तुम्हाला जर कधी भेटली, ऐशी कोणी जोडी
चहात साखर वाढवा थोडी, पुन्हा वाढवा गोडी...

आणिक त्यांची घसरलेली, आणा रुळावर गाडी
पुन्हा आणा रुळावर गाडी !!

-राजेश्वर पांडुरंग शेळके, नाशिक
9423542224

Sunday, November 13, 2022

गझलचा पेड क्लास : आत्मचिंतन

🎙️
🔳

गझलचा पेड क्लास. यावरचं हे आत्मचिंतन.

 मुळात पैसे देऊन गझल शिकण्याला गझलोत्सुक मंडळी  तयार का होतात?
काही निरीक्षणे.
▪️ कोणत्याही कवी संमेलनामध्ये गझल सादर करणारा टाळ्या आणि वाहवा घेऊन जातो! हे भाग्य आपल्याही वाट्याला मिळावे अशी प्रबळ इच्छा होते म्हणून.
▪️ मला कोण शिकवणार? या संभ्रमात असतानाच कोणीतरी पैसे घेऊन का होईना परंतु शिकवत आहे, ही दिलासादायक  बातमी मिळते म्हणून.
▪️ आपला पिंड गझललेखनाचा आहे की नाही हे पुरेसे कळलेले नसते म्हणून.
▪️ तुम्ही गझल म्हणून जे लिहिलं आहे ती मुळात गझल नाहीच आहे, आणि तुम्हाला आणखी खूप सराव करावा लागेल, असं पालूपद त्यांना नेहमी तथाकथित गझलकारांकडून ऐकावं लागतं म्हणून.
▪️ आपल्या नव्या प्रयत्नाला मिळालेले उर्मट उत्तर ऐकूनच नवीन गझल शिकणारा बऱ्याच वेळा सुरुवातीलाच गारद होतो म्हणून.
▪️ गझल फार अवघड गोष्ट आहे आणि मी खूप प्रयत्न केला पण मला गझल लिहायला जमली नाही, अशी जाहीर कबुली बऱ्याच जणांकडून ऐकायला मिळत असते म्हणून.
▪️ नव्या उमेदीचा गझलकार साहजिकच सुरुवातीला चुका करत असल्यामुळे तथाकथित सेट झालेले गझलकार त्यांनी आस्थापूर्वक  पाठवलेल्या गझलेकडे नाही म्हटलं तरी थोडा कानाडोळाच करतात. अर्थात त्यांचा दुसरा कुठला हेतू नसतो, परंतु नव्याने लिहिणाऱ्यांना  हुरूप येईल इतपत, त्यांना समजून सांगेल इतका उत्साह, वेळ आणि संयम सेट झालेल्या गझलकाराकडे आणि नवशिक्याकडेही असेलच असे नाही. उलट गझल पाठवणाऱ्या नव्या शिलेदाराचा इगो कधी हर्ट होईल हे सांगता येत नाही. नारायण सुर्वेंनी सांगून ठेवले आहे की कवीचा अहंकार फार मोठा असतो. त्यामुळे त्याच्या चुका काढल्या, की त्याचा राग कधी फणा वर काढेल सांगता येणार नाही. नाहीतर तो नाउमेद तरी होतो. त्यामुळे आहे ते संबंध दुरावण्याची शक्यता निर्माण होते. दोन्ही बाजूंनी टाळाटाळ होते, म्हणून.
▪️ पैसे न घेणाऱ्याकडून त्याच्या सवडीने शिकावे लागते. शिवाय, त्यांचे मन राखावे लागते हाजी हाजी करावी लागते. ऐकून घ्यावे लागते. त्यात खूप वेळ जातो. पैसे दिले की समोरच्याच्या उरावर बसून शिकता येते म्हणून!
▪️ पैसे न घेणारा नुसतेच डोस पाजत असतो, पण पैसे घेणारा बिचारा कळकळीने शिकवतो. हे शिकणाऱ्यासाठी फार सुखदायक असते म्हणून. 
▪️ दोन-तीन महिन्यात गझलचा फॉरमॅट समजला की आपण लिहायला मोकळे! म्हणून.
▪️ शिकण्यासारख्या जवळपास सगळ्याच गोष्टीसाठी पैसे मोजावे लागत असताना कवितेपेक्षा वेगळा फॉरमॅट असलेली व सहज साध्य नसलेली गझल शिकण्यासाठी जर पैसे द्यावे लागत असतील आणि मला हव्या त्या वेळेत शिकायला मिळत असेल तर चुकले कुठे? शिकवणारा पण त्याचा बहुमूल्य वेळ देत असतोच. फुकटला व्हॅल्यू नाही, म्हणून मी पैसे देऊन शिकतो/ शिकवतो अशी दोघांचीही मनोभावना असते म्हणून.
▪️ जे विकते ते पिकते, म्हणून.
▪️ पैसे घेऊन गझल शिकवणाऱ्याचे स्वतःचे कर्तृत्व काय आहे? त्याची साधना किती आहे? गझलेतले किती बारकावे त्याला माहित आहेत? त्याच्या किती गझला रसिकांनी डोक्यावर घेतल्या आहेत? एक माणूस म्हणून तो किती चांगला आहे? गझल शिकवण्याची त्याची कळकळ किती आणि बिझनेस किती? या प्रश्नांची उत्तरे समाधानकारक आणि सकारात्मक असतील, तर पैसे देऊनही शिकायला हरकत नसावी. तिथेही केवळ तंत्रच शिकायला मिळेल हे लक्षात असू द्यावे. मंत्र तुमचा तुम्हालाच आत्मसात करावा लागेल.

 पण म्हणून काय एखाद्याला पैसे न देता गझल शिकताच येणार नाही❓ नक्कीच येईल. कारण आज चांगली गझल लिहिणारे बहुतांश लोक पेड क्लास न करताच गझल लिहू लागले होते. गझल ही शिकण्याची नव्हे तर आतून उमलण्याची गोष्ट आहे.

◾मग काय करावं? 

▪️अगोदर एखादी गझल ऐका.
▪️तुम्हाला मनापासून ती आवडलीये का ते पहा. आणि का आवडली आहे ते सुद्धा!
▪️जर तुम्हाला गझल हा प्रकार आवडायला लागला तर तुम्ही आणखी ऐकू लागाल. कान तयार होईल तुमचा. आधी कान तयार करा. खूप ऐका. लिहा कमी, ऐका जास्त. वाचा जास्त.
▪️समाजाकडे, आपल्या अवतीभोवती आणि आपल्या स्वतःच्या आतमध्ये जरा अंतर्मुख होऊन बघायला शिका. छोट्या छोट्या स्ट्राइक्सची तुमच्या मेंदूमध्ये नोंद होते का? त्याचे निरीक्षण करा. ते तुम्ही दोन ओळींमध्ये मांडू शकता का ते पहा.
▪️ गझलसंग्रह वाचत रहा. इतर लोक तुम्हाला चांगले कवी मानत असतील आणि तुम्हाला गझलेची लय, ठेका, नाद, आवर्तन आवडत असेल, तर तुम्ही गझलकडे आकर्षित होता आपोआप. तुम्हाला कुणी सांगायची गरज नाही की अशी गझल लिहा. ती तुमच्याकडून आपोआप लिहिली जाईल एक दिवस. वृत्त, मात्रा, लगावली वगैरे गोष्टी आपोआप साधल्या जातील. लक्षात ठेवा, "वह, जिस में लय हैं, आरोह अवरोह उस में तय हैं!"
▪️थोडं ओबड धोबड लिहाल सुरुवातीला. लिहीत रहा. कुणाला तरी पाठवत, पोस्ट करत रहा. जर तुमच्या लिखाणात गझलतत्त्व असेल, तर गझलेच्या मार्गावरचा एखादा पुढे गेलेला प्रवासी स्वतःहून तुम्हाला कॉल करेल. समजावून सांगेल. तुमचा हात धरून तुम्हाला पुढे घेऊन जाईल.
▪️ गझलेने तुमचा हात धरेपर्यंत गझल लिहिणे सोडू नका. एकदा गझलेने तुमचा हात धरला, की ती तुम्हाला आयुष्यभर सोडणार नाही एवढं नक्की.

 ✒️
- राजेश्वर पांडुरंग शेळके, नाशिक
9423542224

Thursday, November 10, 2022

एका डोळ्यात सपन...


तिच्या पापणीची ओल 
तुला दिसायाची नाही... 
खोल विहिरीचा तळ 
तशी तुझी माझी आई!

आईवडिलांवरची कविता मी सहसा म्हणत नाही. नॉस्टेलजिक वगैरे व्हायला होतं.
   ज्येष्ठ स्वाध्यायी लहानू सखाराम कापसे यांच्या पत्नी शशिकला कापसे यांच्या प्रथम स्मृतिदिनी कापसे परिवाराने मंजुळा मंगल कार्यालयात आयोजित केलेल्या या कार्यक्रमात कवी राजेंद्र उगले यांच्यासह युवाकवी प्रशांत केंदळे, रवींद्र मालुंजकर सर , सुभाष काजळे, गुलाब पवार साहेब आणि मी सहभागी झालो होतो. सर्वांनी आई वडिलांच्या कविता म्हटल्या.

'मातृपितृकाव्यांजली'तून अनोखी आदरांजली वाहताना वातावरण भारून गेलं होतं. 
  
'माय जिव्हाळा जिव्हाळा/जणू मायेचा लव्हाळा
तिच्या आशीर्वादे सरे/जीवनातला उन्हाळा...'

     यासारख्या मातेच्या प्रेमळ जिव्हाळ्याला शब्दबद्ध करणाऱ्या कविता सादर करत कवी राजेंद्र उगले यांनी उपस्थितांना मंत्रमुग्ध केले तर कवी प्रशांत केंदळे यांनी सादर केलेल्या-

'माय अमृताचा घडा/माय प्राजक्ताचा सडा
माय रोज शिकविते/मला जीवनाचा धडा...'

     या कवितेने उपस्थितांचे डोळे पाणावले. मी

'लेकराच्या सुखासाठी/आई-बापाचं कष्टणं
देई लेकराच्या हाती /आई शिक्षणाचं धन...'

     ही कविता म्हटली.. गुलाब पवार यांनी 'आई तुझ्या मूर्तिवाणी, या जगात मूर्ती नाही...'आणि सुभाष काजळे यांनी कविश्रेष्ठ बा.भ.बोरकर यांची 'देखणे ते चेहरे जे प्रांजळाचे आरसे...' ही कविता सादर करत मैफिल उंचीवर नेली. आई-वडिलांनी केलेल्या संस्कारांची जाणीव ठेवून पुढच्या पिढीने समजूतदारपणे वागल्यास हे जग निश्चित सुंदर होईल. कुटुंबातील ज्येष्ठांचा आदर केल्यास भारतीय संस्कृतीसह कुटुंबव्यवस्था टिकून राहील, असा आशावाद कवींनी व्यक्त केला. ज्येष्ठ सामाजिक कार्यकर्ते शिवाजी राजोळे यांनी श्रद्धांजली अर्पण केली. अजय कापसे, प्रदीप कापसे, मनोज कापसे, अंकुश कापसे, सुमीत कापसे यांनी संयोजन केले.

सोबत मी सादर केलेली कविता...

एका डोळ्यात सपन!

एका डोळ्यात सपन 
दुज्या डोळ्यात जपणं 
देई लेकराच्या हाती 
आई शिक्षणाचं धन

तिच्या पापणीची ओल 
तुला दिसायाची नाही 
खोल विहिरीचा तळ 
तशी तुझी माझी आई 
अडचणीच्या वेळेला 
तिचं धीराचं बोलणं 
देई लेकराच्या हाती 
आई शिक्षणाचं धन

राब राबता राबता 
होई काळजाचा चुरा 
तरी घडवी जोमानं 
तिच्या कौतुकाचा हिरा 
काळजाच्या पायथ्याला 
तिच्या घामाचं शिंपण...

इडापीडा जाण्यासाठी 
करी उपास तापास 
लेक राहिला उपाशी
तिचा अडकला घास 
देवळाच्या पायरीला 
तिच्या नावाचं चांदणं...

तिचा डोक्यावर हात 
तुझी लाखाची कमाई 
उभं आयुष्य सरून 
पुन्हा उरते रे आई 
लेकराच्या सुखासाठी 
आईबापाचं कष्टणं..
देई लेकराच्या हाती 
आई शिक्षणाचं धन..

-राजेश्वर पांडुरंग शेळके.
9423542224

Wednesday, November 2, 2022

कुठे जात आहे...


कुठे जात आहे... 
कुठे ज्ञात आहे?

निखाऱ्यात होतो,
फुफाट्यात आहे...

जरी जात नाही
म्हणे जात आहे!

दिव्या काळजी घे...
नवी वात आहे!

जिथे सुस्त खांदा
तिथे घात आहे!

तुझी भूक ही जी 
तुला खात आहे!

अशी जीत झाली 
तशी मात आहे!

▪️
#राजेश्वर_पांडुरंग_शेळके,
नाशिक
9423542224

वास्तांगुणाहूंया!

🔳 *वास्तांगुणाहूंया!* _एक मुद्दा, एक विचार!_ *५ ऑगस्ट २०२६, बुधवार* लेखक - राजेश्वर शशिकला पांडुरंग शेळके,  ▪️ *वास्तांगुणाहूंय...